Is het tijd voor de Vertical Video?

Lang zag ik het met lede ogen aan; de amateur videograaf die overal zijn telefoon pakt en een “staande” verticale video maakt. Allemaal snapshots die je nooit meer op een normale manier zou kunnen bewerken en gedoemd waren tot het bekijken op de telefoon…Vaak maakte ik lachend een opmerking of gaf een subtiele tip dat je mooiere video’s krijgt door je scherm horizontaal te kantelen. Onze schepper heeft onze ogen immers naast elkaar geplaatst en niet boven elkaar, dus verticaal video kijken was een NO GO!

Heel soms gaf ik een wat minder subtiele tip, maar wel met humor, kijk maar eens naar deze video:

 

Mijn denken in kaders was achteraf vrij eenzijdig. Een soort van denken vanuit techniek en beren op de weg zien waarom een verticale video niet meer is dan een onhandig stukje bewegend beeld, gemaakt door de onwetende amateur die de video nooit zou kunnen bewerken en deze 10 jaar later nog aan zijn kind kan laten zien (“Kijk eens, dit is een filmpje van toen jij leerde fietsen”…)

Sinds de komst van de mobiele telefoon zijn we steeds meer gewend geraakt aan verticale video’s. En, zo gebeurt tegenwoordig vaker, de amateur sneller dan de professional!

Inmidels worden Snapchat en Vine gedomineerd door verticale video’s. En waarom ook niet? In de fotografie bepalen we al decennia of een staand of liggend kader treffender is om het onderwerp vast te leggen!

Is verticale video de toekomst van bewegend beeld? Gaan we anders leren kijken? Zitten we over 5 jaar in de bioscoop ook voor een staand scherm? Waarom niet? TV’s die verticaal opgehangen kunnen worden, zijn er al jaren en worden inmiddels veelvuldig toegepast in de retail. Heel begrijpelijk ook, dat je, als kledingverkoper, bewegend beeld in wilt zetten en je modellen rechtstreeks vanuit de catwalk de winkel in wilt laten lopen.

75_-TV-in-portrait-mode-_-HWC

Voordat we waarschijnlijk gewend gaan raken aan het kijken naar vertical video, hebben we eerst een breakthrough nodig van een Oscar winnende film of Emmy award voor de best gefilmde video in vertical format. Dit hielp immers het concept “3D film” ook een bijhoorlijk handje toen Avatar de Oscar won!

Voor het theatrale vermaak zal het wellicht even duren, maar de toepassingen voor commercieel gebruik, zie ik zeker; naast de eerder genoemde narrow casting in de retail, zullen ook bedrijven die online adverteren rekening moeten houden met deze nieuwe manier van filmen. Zijn Milennials je doelgroep, overweeg het vertical format dan serieus. Niet alleen omdat het 1-op-1 toepasbaar is op Snapchat, Vine en Youtube, maar omdat deze doelgroep nu eenmaal mobiel prefereert boven een PC of TV.

Vertical video is een nieuwe manier die wij videografen toe kunnen voegen aan ons assortiment. Video is een middel dat op vele manieren inzetbaar is en met vertical video krijgen we nieuwe mogelijkheden. En wat ik nu zo prachtig vind aan vertical video is de mogelijkheid om opnieuw te gaan zoeken naar het beste kader, hoe zorg je ervoor dat je onderwerp het beste in beeld komt, de kijker verrast en aan zet tot actie? Het is immers lastig om een verwijdering tussen 2 personen te vangen in een verticaal shot. En over het algemeen vinden wij het interessanter om te zien wat er aan de zijkanten van ons hoofdonderwerp gebeurt dan een stuk lucht of grond te bewonderen.

Kortom;

Ik verjaag de beren van mijn weg, vertical video is, bij een overwogen inzet, een uitkomst voor je marketingmix!

PalsProductions initiates concepts & creates visual media that translate your message; being a Company Story, Brand or Product placement or e-learning. A good story needs to be seen!

For more visible facts, take a look at http://www.palsproductions.nl or YouTube PalsProductions

Spelen met het weer

 

Weer

(klik op de foto voor de VLOG)

Het weer…zoals zoveel Nederlanders heb ook ik er een haat-liefde verhouding mee. De winter is namelijk, volgens mij, alleen erg leuk wanneer je vakantie hebt en op de slee, de skie (of in mijn geval boardend) een piste af kunt. En pistes hebben we nu eenmaal niet in NL, dus dat geeft hooguit een week een gelukzalig gevoel, totdat je weer autoruiten ijsvrij staat te krabben, compleet doorweekt van een fietstocht om 9.00 uur ‘s ochtends een droge broek aan trekt (ik haat regenpakken en weiger deze aan te trekken, jeugdtrauma, zeg maar) of al glijdend en tegen beter weten in, toch probeert de snelweg te bereiken omdat je niet als een watje over wilt komen bij de afspraak die je hebt (zie je het voor je: “sorry, belangrijke klant, ik vind het echt te glad en gevaarlijk om naar u toe te komen, kunnen we onze afspraak verzetten naar de lente?”).

Hoewel de winter mijn minst favoriete seizoen is, valt de zomer natuurlijk ook niet mee. Want dan zit ik liever met een rosé op het terras te zuchten dat het zo warm is, dan dat ik met 20 kilo op mijn schouder door een bloedhete stad sjouw om “sfeerbeelden” te maken en er natuurlijk continue mee geconfronteerd wordt dat anderen wel zo slim waren om met een rosé op het terras te gaan zitten puffen, geanimeerd puffen, dat dan weer wel…

Maar ach, aan de andere kant levert het weer mij vaak ook weer uitdagende en spectaculaire situaties op. Het grootste deel van de verhalen die ik in beeld breng, wordt namelijk op locatie opgenomen. Ik heb met 25 graden boven op een olietank gestaan, gehuld in dikke veiligheidskleding, helm en bril…Maar ik zat ook heerlijk te lunchen op het dak van het hoogste gebouw van Haarlem, wederom in de snikkende hitte, maar zo lekker! Ik heb meerdere keren een schietgebedje opgezegd om ervoor te zorgen dat het grijze wolkenpak zou verdwijnen. Soms had ik geluk en aan het einde van de dag een schitterende waterzon die nog net de grachten van de stad in vlam zette.

Afspraken voor filmshoots worden dan ook vaak gemaakt “onder voorbehoud van goed weer”. Maar wat is voor een video nu eigenlijk een goed beeld? Eigenlijk willen we het ultieme Hollandse plaatje: blauwe lucht met witte wolken! Ik ga dan ook niet meer op pad zonder ND filter. Deze filter plaats je over je cameralens en zorgt ervoor dat je beeld, bij veel zon, niet overbelicht wordt. Maar het zorgt er ook voor dat je niet genoodzaakt bent om je gehele beeld volledig scherp te stellen. met een ND filter kun je, bij veel licht, het onderwerp naar voren halen en de achtergrond lekker “geblurd” weergeven. Wil je hier meer over weten? Check dan deze video

Daarnaast kun je prachtig spelen met de zon. Je moet er van houden, maar hier en daar een lensflare, geeft de video het ultieme mooi-weer-gevoel. Een lens flare is eigenlijk een overbelicht set van cirkels die de zonnestralen bijna als in een tekening weergeven. Juist doordat je beweegt met je camera, zie je deze stralen meebewegen en geeft het een zacht en bijna romantisch beeld.

Ook de zonsopgang en ondergang is tegenwoordig gemakkelijk in te schatten door het gebruik van apps. als Sunrise sunset en Stonekick. Zo sta je niet uren te wachten om de zon te zien zakken in de zee, maar kun je nauwkeurig berekenen hoe laat je op je record knop moet drukken (houd je direct wat tijd over voor dat roseetje)

Maar ook van “slecht” weer kun je heerlijk gebruik maken. Zet je camera maar eens in slowmotion stand en gebruik de vallende regendruppels in plassen, de kleurige paraplu’s van een groep mensen (die je altijd wel vindt in de stad) of het bloemblad dat de zwaartekracht van het water niet meer aankan en langzaam doorbuigt om de straal als een gootje te begeleiden naar het gras..

Wel even zorgen dat je camera droog blijft, want over het algemeen houdt apparatuur nog steeds niet erg van water…

En valt dan toch dat pak sneeuw, dan moet je even opletten op de instellingen van je camera. Bij de meeste (consumenten)camera’s bestaat er een speciale knop die de witbalans berekend onder deze omstandigheden. Zorg er in ieder geval voor dat je de witbalans zo instelt, dat je uiteindelijke resultaat wel natuurlijk blijft. Vaak genoeg heb ik sneeuw met een blauwige gloed voorbij zien komen, niet zo attractief. Sneeuw zorgt er ook voor dat je vlakke beelden krijgt. Het brengt weinig emotie om een besneeuwd landschap te filmen. Je zult even wat meer energie moeten steken in het zoeken naar contrasterende kleuren, zoals de oranje wortelneus van een sneeuwpop. Hier helpt het om gebruik te maken van afwisselende close up beelden in plaats van wijde totaalshots. Alles voor de emotie, toch?

Met al deze middelen en weetjes, ben ik inmiddels een behoorlijk deskundige op het gebied van manipuleren van beeld. En het bespelen van “het weer” blijft in mijn vak de ultieme uitdaging! Helaas lukt het manipuleren van “het weer” nog steeds niet heel erg goed, of eigenlijk helemaal niet. Zo direct dus toch maar weer mijn kekke regenlaarsjes aan als ik op de fiets stap…

Fashion in video

Het is 30 graden plus, in Nederland. Echt waar, de mussen vallen van het dak en ik loop in een lange broek met een kilo of 10 op mijn rug om een bedrijfsvideo op te nemen. Het lijkt me geen goed idee om een korte broek aan te trekken, want ik ga filmen met een klant bij het Rijksmuseum en dan straalt een korte broek, naar mijn idee, toch niet echt professionaliteit uit.
Mijn klant komt aan in een baggy worker tot net boven de knie. Hij heeft duidelijk geen last van etiketten en heeft al helemaal niet nagedacht over een niet-professionele uitstraling naar het Rijksmuseum toe. Dat hoeft ook niet, want hij valt in de categorie klusser; hij staat met een halve gereedschapskist in en aan zijn broek op een lift 5 meter boven de grond een rolgordijn 5 cm te verplaatsen zodat het minieme straaltje licht dat op een antiek dressoir uit de 17e eeuw valt, buitengesloten wordt van de ruimte. De conservator van het Rijks zal tevreden zijn en niemand die opkijkt van mijn klant in korte broek.
Toch heb ik nu een klein probleem. Mijn issue met de korte broek heeft weinig te maken met uitstraling naar zijn klant, maar alles met wat de kijker van zijn bedrijfsvideo gaat zien in hartje winter. Op de een of andere manier voelt het uitermate onprettig om bij -10 graden iemand op beeld te zien in een korte broek. Dit vinden we gekker dan met 30 graden iemand in een lange broek met colbert te zien.
En een bedrijfsvideo wordt nu eenmaal gemaakt om langere tijd te tonen op je website, social media of tijdens je sales pitch.
Meestal vraag ik vooraf geen smalle streepjeskleding aan te doen (dat gaat flikkeren op beeld), na te denken over niet al te opvallende kleding dat toevallig in dat seizoen erg hip is, maar 2 seizoenen later begrijpt niemand meer hoe we dit met zijn allen leuk konden vinden. Nu ben ik geen stylist en vind ik oprecht dat iedereen zoveel mogelijk zichzelf moet blijven, maar de kijker moet het wel blijven begrijpen. Daarom zet ik het achterwege laten van korte broeken toch maar in mijn checklist en voeg er direct een tussenhaakjes : “geen slippers” aan toe.
Met de bedrijfsvideo is het overigens goed gekomen. Wij videomakers gebruiken graag afwisselend totaalshots, medium shots en close shots. En op die laatste twee vallen de benen, hoe mooi en ontbloot ook, nu eenmaal meestal vanzelf weg…

Passie voor MINI

Ik heb dus een passie voor mijn MINI. In principe ben ik sowieso fan van het merk, maar niet per definitie van elke MINI. Zoals ik ook erg gecharmeerd ben van IKEA, maar niet elke kast, stoel of bank kan waarderen.

miniIk rijd dus in mijn MINI One, zilver. Ooit wil ik hem upgraden naar een rode Cooper, maar elke dag stap ik met plezier in mijn kleine, stoere bondgenoot die me naar klanten, collega’s en, ach, waar ik maar naar toe wil, rijd. Mijn passie is zo groot dat ik moeiteloos mijn man zo ver heb gekregen elke dag in een enorme stationwagen te stappen (niet mooi, maar wel functioneel met 3 kinderen en het is ook iets comfortabeler wanneer je met zijn allen op vakantie wilt). Mijn kinderen zijn zelfs zo geïndoctrineerd dat ze bij elke mini “kijk, een mama’s MINI” roepen en liever dubbelgevouwen bij mij achterin stappen dan in de ruime station van manlief…

Nu ben ik sowieso iemand die geniet van merken. merken met een goed verhaal. En helemaal een verhaal waarvan de gemiddelde consument niet eens bewust een idee heeft dat het verteld wordt.

Bestel ik een cola in een restaurant, dan moet het wel CocaCola zijn ( ik weet ook wel dat ik dit blind niet zou onderscheiden van een ander merk, hooguit van een Postmix drankje), ik zweer bij Apple ( en cut the crap, Apple loop echt wel vast…) en vind Gstar echt het mooiste, rauwe kledingmerk dat er is..Elke keer wanneer ik op de A10 langs dat enorme Gstar kantoor rijd, neem ik mezelf voor dat ik hier nog eens binnen wil kijken.

Het prachtige gebouw ernaast ( met de MINI gevel) heb ik wel al kunnen bewonderen. Hier hebben we laatst nog een filmshoot gedaan voor BMW.

Twee jaar geleden was mijn eerste filmshoot voor dit mooie merk ( Hė, BMW is toch de grote broer van MINI) en met gepaste trots mag ik dat eindresultaat, dat eigenlijk voor intern gebruik gemaakt is, tonen op onze website.

Zien? Een mooie reden om onze nieuwe site te bezoeken! We hebben ons best gedaan een frisse site neer te zetten waar je onze passie voor beeld terug kunt zien in een mooie selectie video’s.

En mocht je me in contact kunnen brengen met Apple, Ikea of G-star, let me know, dan rijd ik graag mijn MINI voor!

Passie voor Gastvrijheid

Gisteren had ik een filmshoot in een hotel. Al jaren maak ik regelmatig korte sfeervideo’s van hotels en inmiddels heb ik bij zo’n 150 hotels in de keuken mogen kijken. Elke keer wordt ik toch weer blij verrast door het enthousiasme van de medewerkers. En soms, zoals gisteren, is het een echt feestje! Het begint al als ik de avond voor de shoot aankom, er is een kamer voor me geregeld. Prima kamer, heerlijk ontbijt, maar vooral de glimlach van de receptioniste bij aankomst en het gemeende “eet smakelijk” om 6.15 in de ochtend, is wat me doet glimlachen. Fijn dat de ontbijtdame heeft besloten met een glimlach uit bed te stappen en mij haar energie geeft zo vroeg in de ochtend!

Routinematig ga ik aan de slag met het opstellen en klaarzetten van mijn cameraspullen. Om mij heen strijkt de marketingmanager het bed strak, loopt de housekeeping met spray de spiegels te boenen en wordt een 18 jarige stagiaire in de visagie gezet.

Geen champagne op de kamer, besluit de marketing manager. En inwendig moet ik lachen; Heerlijk, je hotelkamer laten zien zoals een gast hem krijgt en niet opleuken met zaken die er normaliter ook niet zijn. Bij mij scoort ze punten. (overigens al direct toen ze de strijkbout oppakte i.p.v. deze aan haar stagiaire te geven)

Aan het einde van de middag zitten er inmiddels twee stagiaires als volleerd acteur te keuvelen aan de bar. Terwijl wij sfeerbeelden schieten, wisselen zij Facebook vriendschappen uit. Voor het beeld wil mijn collega de barvrouw eerst het glas van de man in laten schenken. Ik hoor mezelf een gouden regel prediken: jammer voor de perfecte compositie, maar eerst de man inschenken? Ladies first, de vrouwelijke stagiaire straalt; toch leuk zo’n stageopdracht!

12 uur later staat alles erop, het doet me denken aan een dagje jobben tijdens mijn studie aan de Hotelschool. De Marketingmanager geeft me drie zoenen en een snack voor onderweg mee. Of ik nog eens terugkom en dan maar even moet bellen als ik in het hotel wil verblijven.

Mijn stelregel is het ontzorgen van klanten, maar gisteren ontzorgde zij mij!