het is vast eenzaam aan haar top…

22 hoog op een flatgebouw sta ik, in mijn “bouvakkerskloffie” en veiligheidskettingen die aan een bak zijn vastgemaakt. De bak waarmee ik zal gaan afdalen om abseilers te filmen. Ik kijk over de rand en bedenk me dat die veiligheidsketting me niet gaat helpen als de bak naar beneden stort.

Typische vrouwengedachte in een mannelijke omgeving…Maar hé, voor even ben ik wel de enige vrouw aan de top en ik zie de mannen respectvol kijken wanneer ik mijn enorme camera apparaat op mijn schouder gooi en aan de slag ga!

Wat is dat toch, die discussies over vrouwen in de mannenwereld? Zojuist las ik nog een artikel met de titel “Vrouwen, jullie moeten lawaai maken!” waarin benadrukt wordt dat er een database moet komen met geschikte vrouwen voor topposities zodat iedereen die het wil kan werken op zijn of haar niveau. Hier gaan mijn nekharen dus van overeind staan, wat een onzin!

Wanneer we iedereen DIE HET WIL willen laten werken op zijn of haar niveau, stop dat geld dan in scholing en begeleiding, dan ligt er in ieder geval een basis waarmee de juiste persoon op de juiste positie terecht komt, ongeacht vrouw of man.

Want waarom in hemelsnaam hebben we een vrouwelijke minister Bussemaker die het nodig vindt om de vrouw in een slachtofferpositie te zetten? De vrouw moet weer eens meer gaan werken, meer kansen krijgen, superheldin worden en de man van de troon stoten.

Gek genoeg zijn het dan juist vrouwen die het nodig vinden om zich druk te maken over het verschil tussen man en vrouw. Ik vraag me echt af of deze vrouwen wel eens oprecht hebben geluisterd naar wat de gemiddelde vrouw wil? Een kleine rondvraag in mijn omgeving leert mij dat weinig vrouwen die ik ken (ik geef toe, het is een kleine steekproef t.o..v. de gemiddelde vrouw in NL) zich echt druk maken om het MOETEN bereiken van “de top”. Enerzijds omdat ze vooral iets WILLEN doen wat ze leuk vinden en anderzijds omdat heel veel vrouwen in mijn omgeving al het gevoel hebben in de top te zitten. Danwel met een prachtig eigen bedrijf, danwel met een super uitdagende functie. En zelfs de vrouwen die genieten van hun kroost en BEWUST een stap terug hebben gedaan in hun werkende cariere, daar heb ik immens respect voor. Zolang het maar je eigen keuze is en je er van geniet.

Zelf werk ik in een mannenwereld. In mijn schoenenkast staan hoge hakken naast veiligheidslaarzen, kekke franse barrets naast plastic helmen. Ik til dagelijks tientallen kilo’s aan statieven en camera’s, knutsel met lichtsets, praat mee over verschillende soorten kabels, softwareprogramma’s, maar ik kan me net zo druk maken over het breken van een nagel als elke andere vrouw.

Ik gebruik mijn vrouwelijk charmes in verkoopgesprekken, dat dan weer wel, maar ik kom binnen op mijn creativiteit en mijn inlevingsvermogen in de klant en zijn product. Of dit nu een transportbedrijf of een modeketen is. Kwestie van nieuwsgierigheid en ondernemerschap.

En dat ondernemerschap is nou misschien wel net de crucs van deze kwestie. Want waar hebben deze vrouwen het eigenlijk over? Het Nederlandse bedrijfsleven bestaat voor meer dan 50% uit zelfstandigen en MKB bedrijven (bron: http://www.kvk.nl). Die hebben helemaal geen Raad van Toezicht en Commissarissen, daar maakt niemand zich druk om aandelen (behalve het marktaandeel misschien) maar om ondernemen, de weide wereld ontdekken, creatief met kansen omgaan. Waarom zou een Minister zich dan zo druk willen maken om een database met vrouwelijke namen die terecht moeten komen bij een kleine 1500 bedrijven in Nederland?

Ik voel me rijk dat ik de ene ochtend mijn kids op de fiets naar school kan brengen en de volgende dag in de auto stap op weg naar een filmshoot. Wanneer ik dan één of andere vrouw hoor zeggen dat “de vrouw” echt haar eigen kinderen niet op hoeft te halen en meer moet gaan werken om “de top” te bereiken, gaan mijn haren overeind staan. Het is vast eenzaam aan haar top, maar wel erg gezellig op “mijn” schoolplein…