Beelddenken of beeldbeleven?

Mijn gedachten gaan alle kanten op wanneer iemand mij vraagt wat ik doe voor mijn werk. Allereerst voelt mijn dagelijkse bezigheid niet als werken, maar als hobby. Dilemma, want als ik dit zou vertellen, hoe serieus nemen klanten mij dan nog?

Vaak verval ik, vanwege de effectiviteit, in woorden als; videoproducer, ondernemer en creatieveling. Op zich allemaal waar, maar het dekt voor mij lang niet de lading van hetgeen ik het liefst doe. Natuurlijk ben ik producer, maar dat is meer een middel om mijn verhalen te vertellen. Zoals een autocoureur die een auto nodig heeft om zijn wedstrijd te winnen. Hij zou dit ook op een fiets kunnen doen, maar dan was het toch echt een wielrenner.

Natuurlijk ben ik ondernemer, ik regel, plan, ben actie- en doelgericht, ik creëer en voer uit, ik ben zeker ondernemend, zit niet graag stil, heb altijd 101 gedachten en ideeën waarvan 80% weer neerdwarrelt en niets van terecht komt en uit die andere 20% ontstaan genoeg leuke projecten om weer verder te ondernemen. Inmiddels ben ik zelfs een ervaren ondernemer en weet dat als 1 van die gedachten me bezig blijft houden en langer dan een maand in mijn hoofd dwarrelt, dat ik er dan wat mee moet gaan doen. In actie komen, opschrijven, tekenen, uitbeelden. Vandaar dat mijn computer vol staat met half afgewerkte video’s, blogs en krabbels. Vaak zwaar niet-gestructureerd, wat dan weer een typisch kenmerk van “een creatieveling” is. Rood staat de ene keer voor “moeten”, de volgende keer voor “passie”en “willen”, ik houd namelijk niet van standaarden en kaders.

Ik heb geprobeerd mijn werkzaamheden te bundelen in 1 woord: Beelddenker. Ik voel me gemakkelijker bij beelden. Geef me een plaatjesboek en ik verzin een verhaal, geef me een camera en ik laat een verhaal ontstaan, liefst ongestructureerd, gewoon een verzameling van beelden die mooi zijn, die authentiek zijn en die een moment vast leggen. De structuur komt later. Dat is productie.

Het nadeel van een woord als beelddenker is dat het marketingtechnisch te vaag is, wie begrijpt in hemelsnaam wat je doet als je zegt dat je Beelddenker bent? En echt onderscheidend is het waarschijnlijk niet. Er zijn heel veel mensen die bij een verhaal direct beelden in hun hoofd zien verschijnen. Maar de kunst is niet het oproepen van beelden, maar hoe je er naar kijkt. Daar zit, volgens mij, het onderscheidend vermogen van de beelddenker. Ben je ook in staat om de beelden om te zetten naar iets wat prikkelt, wat kan verleiden, wat mensen beweegt om actie te ondernemen?

Beelden zie ik ook, wanneer ik met klanten praat over hun bedrijf, wanneer ik rondloop en kijk naar hun werkzaamheden, wanneer ik prikkel met vragen en zie of mensen passie hebben voor wat ze doen. Ik zie direct een verhaal, in beeld. Vaak maken klanten zich zorgen over het omzetten van hun verhaal in beeld. Ik nooit. Daar zit mijn kracht, ik ontzorg door hun verhaal uit te beelden. Niet alleen heel pragmatisch door het omzetten van tekst in beeld, maar door er een authentiek gevoel in te leggen, door beeld, audio, tekst en kleur te laten matchen. Heel soms vertelt een klant niet wie hij is, maar wat hij wil zijn. Dan wordt het lastig om de beelden daarop aan te laten sluiten. Ik weiger een palmboom in een achtertuin te tekenen wanneer de tuin in werkelijkheid een ijsvlakte is.

Dat heb ik moeten leren, vertel een verhaal dat integer is en authentiek. De beste bedrijven leven op hun missie en kunnen deze verwoorden op elk moment en door elke werknemer. Het zijn niet de verhalen die opgesteld zijn door de afdeling PR en verkocht worden aan hun werknemers. Je moet het voelen en zijn. Dat is misschien wel de beste manier om mijn functie te beschrijven; ik denk niet alleen beeld, ik leef in beeld, ik ben een Beeldbelever.

P.S. Mijn beelden kun je o.a. vinden op www.palsproductions.nl

Advertisements

het is vast eenzaam aan haar top…

22 hoog op een flatgebouw sta ik, in mijn “bouvakkerskloffie” en veiligheidskettingen die aan een bak zijn vastgemaakt. De bak waarmee ik zal gaan afdalen om abseilers te filmen. Ik kijk over de rand en bedenk me dat die veiligheidsketting me niet gaat helpen als de bak naar beneden stort.

Typische vrouwengedachte in een mannelijke omgeving…Maar hé, voor even ben ik wel de enige vrouw aan de top en ik zie de mannen respectvol kijken wanneer ik mijn enorme camera apparaat op mijn schouder gooi en aan de slag ga!

Wat is dat toch, die discussies over vrouwen in de mannenwereld? Zojuist las ik nog een artikel met de titel “Vrouwen, jullie moeten lawaai maken!” waarin benadrukt wordt dat er een database moet komen met geschikte vrouwen voor topposities zodat iedereen die het wil kan werken op zijn of haar niveau. Hier gaan mijn nekharen dus van overeind staan, wat een onzin!

Wanneer we iedereen DIE HET WIL willen laten werken op zijn of haar niveau, stop dat geld dan in scholing en begeleiding, dan ligt er in ieder geval een basis waarmee de juiste persoon op de juiste positie terecht komt, ongeacht vrouw of man.

Want waarom in hemelsnaam hebben we een vrouwelijke minister Bussemaker die het nodig vindt om de vrouw in een slachtofferpositie te zetten? De vrouw moet weer eens meer gaan werken, meer kansen krijgen, superheldin worden en de man van de troon stoten.

Gek genoeg zijn het dan juist vrouwen die het nodig vinden om zich druk te maken over het verschil tussen man en vrouw. Ik vraag me echt af of deze vrouwen wel eens oprecht hebben geluisterd naar wat de gemiddelde vrouw wil? Een kleine rondvraag in mijn omgeving leert mij dat weinig vrouwen die ik ken (ik geef toe, het is een kleine steekproef t.o..v. de gemiddelde vrouw in NL) zich echt druk maken om het MOETEN bereiken van “de top”. Enerzijds omdat ze vooral iets WILLEN doen wat ze leuk vinden en anderzijds omdat heel veel vrouwen in mijn omgeving al het gevoel hebben in de top te zitten. Danwel met een prachtig eigen bedrijf, danwel met een super uitdagende functie. En zelfs de vrouwen die genieten van hun kroost en BEWUST een stap terug hebben gedaan in hun werkende cariere, daar heb ik immens respect voor. Zolang het maar je eigen keuze is en je er van geniet.

Zelf werk ik in een mannenwereld. In mijn schoenenkast staan hoge hakken naast veiligheidslaarzen, kekke franse barrets naast plastic helmen. Ik til dagelijks tientallen kilo’s aan statieven en camera’s, knutsel met lichtsets, praat mee over verschillende soorten kabels, softwareprogramma’s, maar ik kan me net zo druk maken over het breken van een nagel als elke andere vrouw.

Ik gebruik mijn vrouwelijk charmes in verkoopgesprekken, dat dan weer wel, maar ik kom binnen op mijn creativiteit en mijn inlevingsvermogen in de klant en zijn product. Of dit nu een transportbedrijf of een modeketen is. Kwestie van nieuwsgierigheid en ondernemerschap.

En dat ondernemerschap is nou misschien wel net de crucs van deze kwestie. Want waar hebben deze vrouwen het eigenlijk over? Het Nederlandse bedrijfsleven bestaat voor meer dan 50% uit zelfstandigen en MKB bedrijven (bron: http://www.kvk.nl). Die hebben helemaal geen Raad van Toezicht en Commissarissen, daar maakt niemand zich druk om aandelen (behalve het marktaandeel misschien) maar om ondernemen, de weide wereld ontdekken, creatief met kansen omgaan. Waarom zou een Minister zich dan zo druk willen maken om een database met vrouwelijke namen die terecht moeten komen bij een kleine 1500 bedrijven in Nederland?

Ik voel me rijk dat ik de ene ochtend mijn kids op de fiets naar school kan brengen en de volgende dag in de auto stap op weg naar een filmshoot. Wanneer ik dan één of andere vrouw hoor zeggen dat “de vrouw” echt haar eigen kinderen niet op hoeft te halen en meer moet gaan werken om “de top” te bereiken, gaan mijn haren overeind staan. Het is vast eenzaam aan haar top, maar wel erg gezellig op “mijn” schoolplein…

Ondernemen of Opnemen?

Aan het einde van het jaar ben ik weer echt aan het ondernemen. Het is zo’n theoretisch einde en tegelijk een begin van iets, alsof je over een week begint aan een nieuw opstel. Administratief moet het jaar afgesloten worden, de mailbox en harde schijven worden opgeruimd en voor de handigheid maken we vast mapjes voor 2011 zodat we 1 Januari fris kunnen starten met het maken van nieuwe documentjes.

Persoonlijk ben ik liever aan het opnemen dan ondernemen. Hoewel het winterse weer praktisch gezien een drama is en alle afspraken buiten de deur afgezegd zijn de afgelopen weken, is het natuurlijk fantastisch om het winterse landschap op beeld vast te leggen. Weer even terug naar de roots en het voelt als hobby; snowboots aan, camera in de rugzak en de bossen in, wauw!!

Nog geen half uur op pad en ik zie al een paard met arreslee naderen, nog meer mensen die hun werk aan de kant hebben gezet en even aan het genieten zijn van de mooie dingen in het leven. Wat een toeval dat onze paden kruisen. Of moet dit zo zijn? Dat je mooie en inspirerende zaken alleen ziet wanneer je niet te hard zoekt? Ik zou het graag geloven, want het klinkt zo heerlijk magisch. Maar hoe kan het dan dat ik zo veel inspirerende mensen tegenkom op de netwerkborrels en congressen waar ik heen ga? Dat ik elke dag wel mooie teksten voorbij zie komen op Twitter, linkjes die mij weer op ideeen brengen? Het is niet dat me dit overkomt, want ik houd het bewust bij, zowel het online als offline netwerk waar ik me in begeef.

Deze week was er een documentaire op TV over het gebruik van Social Media.Hierin werden de voor- en nadelen van Social Media belicht en volgens de documentairemaker zijn dit duidelijk twee verschillende werelden. Volgens mij is 2010 het jaar van de grote vraag of Social Media nu een hype is, heeft het nut, is het overtrokken, neemt het de offline wereld over?

Als je het mij vraagt is het benadrukken van deze vragen vooral een hype en ondertussen maakt iedereen op zijn eigen manier wel of geen gebruik van Social Media. Net zoals er mensen zijn die elke dag de kroeg in gaan en mensen die liever thuis op de bank hangen. Mensen die in elk restaurant in Nederland gegeten willen hebben en mensen die intens genieten van het oud hollandse stamppotje van oma. Mensen die elke nacht in een ander hotel in Amsterdam slapen en mensen die blij zijn dat ze een huisje voor zichzelf hebben. Het sociale netwerk waarin mensen zich begeven is helemaal niet zo anders dan de manier waarop men zich in het offline netwerk presenteert.

Kortom; ik laat me graag verrassen en inspireren waardoor ik blijf genieten van het ondernemen. Soms is dit offline bij vrienden, soms is dit online door een leuke Tweet en heel soms is dat door een mooi moment, wanneer het sneeuwt en een arreslee door de sneeuw getrokken wordt door een prachtig paard en ik toevallig met mijn camera voorbij loop en het kan vastleggen op beeld. Dat is nou weer mijn ding; ondernemen door op te nemen..